Tagarchief: gedicht

Ik krijg altijd mijn zin

Alles wat ik wilde heb ik altijd gekregen,
Van die ene schoenen tot een joggingpak welke niet bestond.

Dat joggingpak liet mama voor me maken,
Want alles wat ik wilde, wilde zij mij geven.

Mijn slaapkamer wilde ik in een roze kleur,
Van bed tot kast pakte ze ook dit grondig aan.

Ik raakte gewend aan krijgen wat ik verlangde,
In mijn hoofd zou ook het plafond van de slaapkamer roze zijn.

U vraagt, wij draaien, moet zij hebben gedacht,
Want ook mijn plafond had de volgende dag de gewenste kleur.

’s Avonds aan tafel was het niet eten wat de pot schaft,
De pot schaft elke avond wat ik lekker vind.

Stampvoeten is niet nodig, altijd overbodig,
Er wordt naar mijn pijpen gedanst, zonder dat ik erom vraag.

Rijk waren we vroeger thuis zeker niet,
Ondanks die belemmering kreeg ik alles en meer.

Inmiddels ben ik een volwassen vrouw en bedacht ik me vandaag,
Ik kan er niet tegen als ik niet krijg wat ik wil.

Ik kan er niet tegen als iets niet naar mijn zin is,
Ik kan er niet tegen als iets niet is zoals ik het verwacht,

Zelden gebeurt het me echter dat ik dit ongemak ervaar,
Dat weet ik zo goed omdat ik met dat ongemak niet om kan gaan.

Het ongemak overspoelt me en wil niet weggaan, hoe hard ik het ook probeer,
Mijn humeur wordt ondraaglijk, voor mijzelf en voor iedereen om mij heen.

Eigenlijk krijg ik dus nog steeds alles wat ik wil,
Nu is de verklaring niet meer dat mama mij alles geeft.

Ik vraag me af..
Krijg ik nog steeds altijd mijn zin?

Deze vraag beangstigt me enigszins,
En het antwoord des te meer.

Blijkbaar heb ik mijn leven comfortabel ingericht,
Want ik doe alleen maar waar ik zin in heb en krijg alles wat ik wil.

Het lijkt me ongezond dat ik mijn leven zo leid,
Het is een utopie te denken dat dit oneindig door kan gaan.

Hoe langer ik wacht met hier verandering in aanbrengen,
Hoe moeilijker het zal worden het ongemak te leren verdragen.

Bewustzijn lijkt een goede eerste stap,
De tweede stap is er iets mee doen… maar daar heb ik geen zin in.

Slaapverhaaltje

Slaap wil dat ik nu naar bed kom,
Geen reden om niet aan deze wens om te voldoen.

Eigenwijs spreekt zoals altijd slaap tegen,
Zo voorspelbaar en toch verleidelijk te luisteren.

Slaap geeft niet op en vraagt lief en geduldig:
Toe nou, morgen ben je blij als je nu gaat rusten.

Eigenwijs springt op en gaat hier tegenin:
Wat een onzin, genieten van je vrije tijd, dat is wat je moet doen.

Verstand steekt zijn hoofd onverwachts om de hoek en spreekt:
Slaap overwint eigenwijs uiteindelijk toch altijd, als je lang genoeg wacht.

Verstand heeft zoals altijd natuurlijk gelijk,
Dus waarom niet nu alvast slapen in plaats van die nutteloze strijd.

Welterusten.

XxX Anna